Siz anneler ve anne adayları, şu acımasız dünya’ya bir melek getirmek istiyorsanız.
Acımasız dünyayı bir kişi düzeltemez o yüzden el birliği ile güzel hayırlı evlatlar yetiştirelim ki dikenli otların arasında güllerimiz çoğalınca onlarda yok olmaya mahkum olsun.
   İlk önce kendinize bir sorun o güç varmı ona sahip çıkacak mısınız? Hangi hatası olursa olsun kabul edip bağrımıza basabilir misiniz? Bakın hataları ayırmıyorum ve şiddet uygulamadan ona hakaret etmeden ona doğru olanı anlatabilir misin? Kaç yaşında olursa olsun hiç büyümeyeceğini söyleseler de benim evladım der misiniz? Bunları şu yüzden  soruyorum. Artık anneler yani o rütbeye ulaşamamış ama kendisini doğurduğu için anne ilan eden bayanlar var. Evladını pazarlıyor, oturup izliyor, dövüp hakaret ediyor,farklı maddeler içiriyor. Bunun adına anne denmiyor. Anne demek kıyamamak, incitmemek onu her türlü kötülükten korumaktır. Onu inciterek bir yere varamayacağız. Ağır konuşurum başkasından duymasın der bazı büyüklerimiz ama “sana böyle derler seni kırar,seni üzerler ama benim kollarım hep sana açık olacak” derseniz ona güveni daha çok verebiliriz. Size daha bağlı olacaktır. Sevmekten ve onu sevmekten korkmayın. Bırakın ailesi şımartsın. Başkasında farklı ilgi aramaktansa ailesinde görsün ilgiyi baba evinde prenses olsun ki kendi evinde kraliçe olabilsin.
      Demem o ki öyle evlatlar yetiştirelim ki. Erkeklerimiz adam olsunlar,kızlarımız Genç kızlar olsunlar onlar da evlatlarına annelerinden gördüklerini yapacaklar. Anneler eşlerinizi öyle sevin ki evlatlarınız korkmadan babalarını sevsinler. Eşinize saygı duyun ki evlatlarınız saygının ne kadar değerli bir duygu olduğunu bilsinler. Babalarına saygıları da sevgileri de sonsuz olsun. Kız evlatlar babalarına aşık olurlar çünkü gözlerini dünyaya açar açmaz baba sevgisi ile karşılaşırlar. Onun ilgisiyle doyarlar. Başka erkeğe ihtiyaç duymazlar çünkü hayatlarında bir kahraman vardır. Ama o kahraman kızına ayrı yakınlık oğluna ayrı yakınlık göstermeli hangi yaşlarda nasıl davranması gerektiğine dikkat etmelidir. Erkekte ise babası yaş aldıkça ona kendisini tanıtmalı çevresini tanıtmalı sevmenin zarar vermeden olacağını anlatmalıyız. Annesine nasıl davranıyorsa oda eşine aynı şekilde davranacak sevmeyi değer vermeyi babasından görecek bunlar söz ile yazı ile öğretilmez maalesef görerek öğrenmelidir.  Kızlarına da ilgisini tam anlamıyla vermeleri gerekiyor. Gözlerinde hep kızları prenses olmalı başka yerde kül kedisi olmaması için bir baba kızının annesine ne kadar değer veriyorsa meyvesini de aynı değeri verir. Karısının karnından eşine sunduğu en güzel hediye evladıdır. Kız evladı berekettir evini bereketlendir. Kızım şımarır sevmem, oğlum tepeme çıkar sevmem otoriter olurum,sert olurum korksunlar. Bu tabirlerin hepsi dozunda olmalı yeri gelecek en çok sizde şımaracak evlatlarınız. Evinizde var olduğunu yada yok olunca beklemeyi bilmelidir.
Kızlar toplumda nasıl davranacaklarını,edebin muhteşemliğini terbiyeni hanımlığını annelerinden öğrenmeliler. Yaşadıkları ortamdan güven duymadılar ki kendilerine güvenleri sonsuz olsun. Ama güven vermeyi başka şeylerle karıştırmayalım.
Artık güven dediğimiz şey bile silah ve kesici aletler ile gelişiyor. İşte böyle şeyler ile güven olmaz bunlar ile ancak korkaklık olur. Bir metal alete sığınmak, can yakmak olur.
Cumhurbaşkanı,millet vekili, başbakan olmasına gerek yok eli ekmek tutsun, zeki olsun, edepli olsun kızımız da erkeğimizde, erkek evladımız kıza dokunmaya çekinsin kırılır mı diye düşünsün. İncitmesin sizin eşlerinizi sevdiğiniz gibi sevsin.
  Geçmiş,şimdi ve geleceğin anneleri ve babaları Eşleşlerinizi öyle sevin ki evlatlarınız sevgi ne güzel şeymiş desin. Korkmasın sevgiden el üstünde tutun eşlerinizi evlatlarınız değer görmeyi bilsin. Değer vermek kötü bir şey olmadığını bilsin. Sevmenin nazik,kibar bir duygu olduğunu, şiddetle olmayacağını bilsin.

Sevmek eylemi bir kelime ama ömür boyu olmalıdır. Sevgiyi şimdiki nesil aşağılayarak, küçümseyerek, hor görerek, döverek, azarlayarak göstereceklerini sanıyorlar. Ama bu sevgi kaybına yol açıyor. Ama insan sevse en derin yaralar iyileşiyor. Yeter ki kötü anılar sevgi ile yer değiştirsin. İnanın bu kim olursa olsun yani kötü anlarınızın sahibi kim olursa olsun ve onun yerini iyi ile değiştiren en yabancı kişi bile olsa yaralarınızın sarılma mutluluğu hiçbir şeyde olmuyor.

Birde yaraları iyileştirmek için birkaç ilaçtan bahsedelim. İlki ve en güçlüsü ‘’Sarılmak’’ kaşındakinin kalbi senin sağ tarafını dolduruyor. O zaman yaraların sarılmaya başlıyor. Sevgiden yana bir boşluğun doluyor. İkinci olarak şu hep söylediğimiz ama çoğu kişinin içinden gelerek demediği iki kelime ‘’Seni Seviyorum.’’ Bu cümleyi söylediğinizde kendinizi o kişinin bugün son günü gibi yada içinizdeki sevgiye gel bak bu benim sana olan sevgim der gibi söyleyin öyle içten öyle samimi bu sadece bir insana olmak zorunda değil bir ağaca, kuşa, taşa, toprağa, kedi, köpeğe çünkü hayatta her şey geri dönüşüm sen nasıl davranırsan o sana öyle gelir. Ağacı seversin meyve verir, kuşu seversin sana bülbül sesiyle konser verir. Yani uzun lafın kısası ne ekersek onu biçeriz. Ormanları yakarsak sanmayın ki bu sizden çıkmayacak. Onu nasıl yaktıysanız öyle yanacaksınız. Nasıl nefret kustuysanız o kadar göreceksiniz. Sevginin en büyük getirisi de budur. Ne kadar seversen ondan bin katını alırsın ve ne kadar nefret duyar zarar görürsün.

Sana sevgi hissini, aklını veren nefreti de verdi ama sana bir irade verdi. Sen bana balla gelirsen sana bal sunarım lakin bana biberle bende biberle gelir ve olabildiğince seni yakarım. Ve siz ne yaptınız? Benzin, ateş, silah, taş, tüfekle geldiniz bunlar biber kategorisine giriyor. Ve ‘’Yakan yanacağı günü beklesin.’’ (Hz. Muhammed sav.) sevgi zor değildi. Asıp kesmek, yakmak kavurmak sevgi değil.

Sevgi zor değil işte bir söz bir ‘’üstünü sıkı giyin, geç gelme, seni merak ediyorum,’’ bu kelimeler ile de seni seviyorum denir. Lakin söylemesini bilin. Sevgi ile davranmasını bilin yeter. Bir güler yüzünüz olsun. En güzel sadakadır. Parasız olan bu güzel şeyi kaybetmeyelim. Yakıp yıkmak, vurmak kırmak yerine bir güler yüz inanın insanı ipten alır. Deneyin bu bilgiye değecek. Aklınıza bile kötü bir şey geldiğinde baktınız o anda kavga edeceksiniz en fazla susun yada uzaklaşın sakinleşince ‘’seni çok seviyorum kırmamak için gittim.’’ Demeniz yeterli olacaktır. Sevgi en güzel ilaçtır.

Ey yüksek sosyeteye mensup modacı hanım,
Eğlence zümresinin başının tacı hanım,
Bu metod ki, sizlerin müsbet ilâcı hanım:
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Açıl kızım utanma, bu devrin modasıdır.

Yerindedir tahsilin, güzelliğin şahane.
Varsa Türk’ten tâlibin, bul çeşitli bahane.
Bir ecnebî hovarda yakalarsan daha ne? …
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Açıl kızım utanma, bu devrin modasıdır.

Flörtünün sayısı; en az on beş olmalı…
Kimisi hâlis züppe, kimisi keş olmalı…
Altın kolyen, kürk manton, taksin beleş olmalı.
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Açıl kızım utanma, bu devrin modasıdır.

İç votkayı, şarabı; sokaklarda nâra at.
Medeniyet sizlerle yükselmektedir kat kat(!)
Çeşni ruha gıdadır, her gün bir yatakta yat…
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Açıl kızım utanma, bu devrin modasıdır.

Hiç durma twist öğren, her gün bir baloya git;
Tırnağını, yüzünü, dudağını boya git.
Sun’î peyke vâris ol, conilerle aya git.
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Açıl kızım utanma, bu devrin modasıdır.

Bazen düz pantalon giy, traş ettir enseni.
Bin dolaş bisiklete, göster şöyle sen seni.
Kabahat ailende.. anlıyorum ben seni.
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Açıl kızım utanma, bu devrin modasıdır.

Artist ol, filim çevir; ismine yıldız derler…
Bin kez kürtaj yaptırsan gene sana kız derler!
Çıplak resim çektirsen, ne şahane poz derler.
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Açıl kızım utanma, bu devrin modasıdır.

Mayoyla endam göster, git jürinin önünde..
Mahremini teşhir et her birinin önünde..
Seçil bir kıraliçe imtihanın sonunda.
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Açıl kızım utanma, bu devrin modasıdır.

Hayır, inanma kızım! Bunlar hep istihzadır.
Namus, insanlar için en mukaddes meyvadır.
Gençlikte hissiyatın belki seni aldatır.
Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Haddinden çok açılmak soysuzun modasıdır.

Türk oğluna anne ol, iftihar et onunla;
Elin soysuz züppesi bağdaşamaz seninle;
Bu yurdun kızı isen şu sözü iyi dinle:
‘Dışının görünüşü içinin aynasıdır;
Yapacağın düşüklük bize yüz karasıdır.’

(Vur Emri)

Daha hayatının baharında olan güzeller güzeli bir kız babalar gününde, güneşli bir günde babasının hayali bu güneşli Pazar günüde harika bir kahvaltı kızının yapacağı güzel bir kahve ailesiyle güzel bir sohbet ama o kızın daha doğrusu ergenliğinin ortasında olan bir kızın aklında hangi güzel adanın çöküşü oluyordur. Belki tüm ada aynı anda yıkılıyordur. Ve aklında ol olmaması gereken soru geliyordur.

Benim bu hayatta ne işim var? Bu dünya bana göre değil? Niye geldim bu dünyaya? Ve acilen bu dünyadan gitme isteği gelir.

İlk bir cesaret edilmez. Ve sonradan işim yok.  Gereksizim olur. O an aileni düşünmezsin o anını düşünmezsin ve o an gelir. Çıkarsın pencereye kimseye öyle alçak falan da değil tam sekizinci kat pencereye çıkar ve atlar aşağıya o an atlarken pişman olur can acısını öleceğini düşünür ama geç olmuştur. Artık iş işten geçmiştir atlamasına tam 2 saniye vardır. Atlar ve son düşünceler geçer aklından ailesi, hayatı, hayattan alamadığı destek belki de yanında olamayan ailesi onu anlamayan ailesi yanında olmayan arkadaşları kimsesizliği her şey gözünde film şeridi olmuştur.

Belki de en son duyduğu annesinin feryadı olmuştur. “Gitme kızım, bizi bırakma, bir daha anlayacağım seni yalnız bırakmayacağım seni, kızım özür dilerim.” Yürek o an yanar işte bir anne kızı ölmeden ölmüştür. İhmalini, kızının yalnızlığını anlar. Onu karnında taşıdığı anları bir ah dediği anı hatırlar. Ve bir sürü evladıyla olan anları hatırlar. Ve en son kızının mosmor halini bir anne hiçbir anı unutmaz ama en çok evladının canının yandığı o an hiç çıkmaz aklından aylarca, yıllarca kendisini suçlar.

Ah be prenses böyle olmadı hiç olmadı böyle gidişin olmadı böyle keşke “bana yardım edin” deseydin. İsyan edip bağırsaydın, dağıtsaydın evi, kızan ailen olsaydı ve yine annenin kucağında özür dileseydin. Değdi mi kıydığın cana, ailene, bıraktığın güzel hayata ne kadar acımasız olsa da hayatın yumruğu sert olsa da savaşabilirdin.

Neler vardı aklında neler yaşadın güzel kız? Şimdi de o güzel toprağı mı kokutacaksın değmedi güzel kız hiç değmedi bu dünya ya yenilmek yakışmadı sana bak gece hep yağmur yağdı. Bu bir ailenin göz yaşları da olabilir…

• 

Güne güzel bir soru ile başladım. B’aşk’ent’te oturmayanlar bunu bilemez çoğunlukla gridir bizim şehir. Her şehirde hava gri olunca şaşırılır, Ankara’da hava güneşli olunca alışkındır Ankara’nın insanı gri rengine bende alışkınım tabi ki ama sebebini bilmem bir gün bir abini sorusu dikkatimi çekti ve o sorudan sonra düşünmeye başladım.

O gün öğlen vaktiydi. Bu abi Ankara’ya çalışmak için gelmiş ve geleli iki ay olmuş bana ”Kardeşim Ankara’nın rengini kim aldı. İki aydır buradayım iki kere güneşi gördüm.” dedi. Ki doğal kışın genellikle griydi Ankara. O an bir cevap bulamamıştım ama gün içerisinde gezdik ve bende o sıra düşündüm cevabı bulduğum yer Atatürk orman çiftliğiydi. ”Sanki onun gidişi gibi değil mi?” dedim. ” Haklısın kardeşim birde anıtkabir, Atatürk burada bu griliği çok sorgulamamak lazım.” dedi. Yazlarımız da ona çiçek toplamak koşa koşa gitmek ve bilen bilmeyen herkese anlatmak unutmamak için sıcacık geçer.

Atamızı ve yanında olan, onunla birlikte savaşlara katılan kanını akıtıp omuz omuza çarpışan saygı değer ve asla unutulmayacak olan şehitlerimizi küçük büyük anlatmamamız lazım. Nereden nasıl ne şartlar altında geldiğimizi ve bunlara saygı duyulması gerektiğini unutturmamalıyız.

”Çok doğru dedin kardeşim. Hasretimiz, özlemimiz büyük ve unutturmamamız gereken bir deniz gözlüyü ve yanında her savaşta küçük büyük yer alan binlerce şehitlerimizi asla unutmamalıyız.”

Bir Ankara’mın griliği bir senin deniz gözlerin vazgeçilmez.

Bunu insan oğlu ilk doğduğunda yapmalı bence. Doğduğunda ağladığın o an ilk nefesi içine aldığın an yürümeye başladığın o an, ilk arkadaşının olduğu, ilk bebeğini paylaştığın, çocuklarla araba yarışı yaptığın an. her anısına değer vermeli insan nerden geldiğini nasıl geldiğini nasıl büyüdüğünü unutmamalı. kimse tek başına büyümez. Aile, emek, yemek, sabır. Hepsi tek kelime ama her anında bunlar dolu dolu yaşamak o anında kıymetini bilmemize sebep oluyor. Senin olanlar bununla bitmiyor. Senin olmaya başlayanlar o ilk nefesle başlıyor. İlk açtığın gözlerle ağlıyorsun ilk önce çünkü geldiğin yere yabancısın ve artık çok kötü geldiğin yer. Biz insanoğlu bizim olana yani dünyamıza yeteri kadar değeri veremedik. Bazen söyleriz ya “Neyimiz var şu dünyada” diye aslında koca bir dünyamız var ama biz ne dünyamıza ne içindekilere yeteri kadar değer veremiyoruz. İnsanlarımız, kızlarımıza bedenlerine saygı duymuyoruz. Acımasız, görgüsüz davranıyoruz. Çocuklarımızı şiddete eğilimli yetiştiriyoruz. Bu bize ne kazandırıyor? En sonunda bu kötü davranışlar bize dönüyor. Yetiştirdiğimiz çocuk annesini öldürüyor. Anne çocuğunu sokağa atıyor, hasta diye bakmıyor, dünya mı kötüleşiyor, değerlerimizi mi kaybediyoruz.

erkeklerimiz sahiplenme, koruma iç güdüsünü, kadınlarımız anneliklerini, evlatlarımız çağımızı kaybediyor. Gelişmemiz gerekirken, düğünlerimize şenliklerimize sahip çıkmak yerine geriliyoruz aslında gerilerde daha sahiptik galiba bu özelliklerimize biz olduğumuzu biliyorduk.

Nerde nasıl davranması gerekildiği, nasıl giyinilmesi gerekildiğini, her giyinilene saygı duymayı, değer vermeyi biliyorduk. Peki şimdi ne oldu? Ne oldu da bu özelliklerimizi adetlerimizi yitiriyoruz. Sihirli deynek mi dokundu diyeceğim ama sihirli deynek dokunsa iyi olurdu her şey ama kötüleşiyoruz galiba değer yargılarımız tükeniyor. benimseme sarılma özelliğimizi kaybediyoruz. Niye sorun etmiyoruz peki bunu böyle mutlu muyuz? Değerlerimiz olmadan, soğuk insanlarımızla, annelik yapamazken, evlatlarımız bizim eski adetlerimizi bilmeden büyüyorlar.

Sobanın başında oturup hikayeler anlatmalarımız, şenlikli düğünlerimiz, birlikte sohbetlerimiz daha birçok adetlerimiz yok oluyor neden mi? gelen ve gelişmekte olan teknoloji artık sesli hikayeler sunuyor. Sobalarımız artık birkaç köyde var ama bunlar soba olmadan ve teknoloji varlığı ile de olabilirdi. Yeter ki kaybetmek istemeyelim. Soba olmadan beraber sohbetlerimiz ve teknoloji varken hikayelerimiz olabilir. Hayatımızı bir kaç kutuya bağlı zorunlu tutmayız.

Bence bir düşünelim yada yapmaya çalışalım elinizdeki, evinizdeki o kutulardan kurtulun gün içerisinde ne yaptığınızı, nelere kızdığınızı, nelere mutlu olduğunuzu konuşun büyüklerimiz eskileri anlatsın. Küçüklerimiz bilgilensin küçüklerimiz danışsın büyüklerimiz yardım eli uzatsın. Düğünlerimiz konuşulsun , 70’li 80’li yıllarımız anlatılsın telefon, televizyon olmadan oyunlar hatırlansın. 90’lılar da ki kıyafetler, makyajlar konuşulsun. Sokak oyunlarımız, sohbetler anlatılsın. Oradaki aşklar, dostluklar anlatılsın ve örnek verilsin. Kısaca nerden geldiğimizi unutmayalım, unutmayalım ki gittiğimiz yeri de biz güzelleştirelim.

İsteğimiz çok değil galiba insanlar acımasız vicdansız olmasın. şenliklerimiz, sohbetlerimiz artsın.

Dün gece bir abla taksi durağımıza telefon etti. Sadece 11 Lira param var dedi. Yaşlı annesini ambulans ile hastaneye göndermiş. Ama iki çocuğunu bırakacak kimse olmadığı için kendisi onunla gidememiş. Duraktaki tek taksiciydim. Ne yapacağımı da bilemedim. Şeytan kulağıma ‘’Yalandır boş ver’’ dedi. Kalbim ise ‘’Çalıştır arabayı bakalım, haydi’’. Abla ve iki çocuğunu aldım. Hastaneye vardım. Ablayı annesinin yanına yolladım. Dedim ki ‘’Sen merak etme, çocuklara ben arabada bakarım’’. İki küçük kız elleri dizlerinde arka koltukta annelerini beklemekte sessizce. Bir iki saat geçti böylece. Acıkmışlardır dedim, gidip tost ve ayran alıp geldim. Yarım ekmek çok gelir derken, ağladım onları seyrederken. Aslında kaç gramlık mideleri vardı ama yarım ekmekten geriye bir şey kalmıştı. Bir yandan diyorum 11 TL alacağım, mazotu kurtarmayacak. Üç saattir arabadayım, kaç tane müşteri kaçacak. Derken anne geldi, yaşlı teyze ise vefat etmişti. Eve gidelim sana zahmet abi dedi. Çıktık yola. Bir adet kağıt beş, altı adet de 1 Lira uzattı bana. Dedim ‘’Koy onu cebine abla’’. Merak ettiklerimi sordum yolda. Eşi market işletirmiş. Felç geçirince dükkanı devretmiş. Bir zaman sonra da vefat etmiş. Ellerindeki paralar ise ancak bugünlere kadar yetmiş. Abla lokanta da işe girmiş. Hasta annesi ve çocuklarına hem harçlık, hem de oradan yemek getirirmiş. Ama kapanınca işyeri, görmüşler artık sonunda en dibi. Cebimde ev kiramı ve faturalarımı ödeyecek biraz para vardı. Aslında bana yarına lazımdı. Ama hepsini verdim. Allah büyüktür dedim. Sabaha ne yapacağım bilmiyorum. Saatim dolsun diye durakta bekliyorum. Eve vardım. Hanıma olanları anlattım. Üzülme boş ver, buyur kahvaltı edelim dedi. O arada abim telefon etti. Babamızdan kalan tarlaya müşteri var dedi. Senelerdir satılmıyordu, iyi de kim alır ki? Akşam üstü yetiştirdik işlemleri. Aldım paramın hepsini. Çıkınca tapudan, oturdum ağladım kimseye çaktırmadan. Allah’ım ne büyüksün dedim. Sana defalarca hamd ederim. Cebimde bir deste para. Hepsini versem senelerce ödemem bir daha kira. Şimdi arkadaşımdan aldığım arabayla marketten çıktık hanımla. Gidiyoruz o küçük kızlara ve ablaya. Bir daha bırakmam onları asla. Sonsuz defa şükrolsun Allah’a…

Cinsiyetiniz ne olursa olsun dönüp bir düşünün annenize, babanıza,kızınıza, oğlunuza,  ablanıza,kardeşinize, abinize, eşinize hiç dilinizle vurdunuz mu?
  Bir dayak kadar yaralar insanı dil, kaç kere ölür insan  bir cümleye, ne zaman unutur? Hepsini cevaplayalım hadi bu cümleden  sonra okumayın bir durun düşünün geçmişinizi, bugününüzü unuttunuz mu? Dil yaralarınızı geçti mi? İzleri bir özür ile  bir çiçek kapattı mı? Yarayı ne kadar kabuk bağlasada kanadımı tekrar, aynı şeyi yaptımı yapsa tekrar aynısı olur. Tekrar kanar dil yarası. Bir arkadaş ortamında bir toplantıda yüz kızarttınız mı? Ya da yüzünüz kızardı mı? Olmamalıydı değil mi? Halbuki bunlar yerine acıyı tatlı yapsaydı dilimiz kalp kırmazdık o zaman tüm gönüller bahar bahçe olurdu. Ama yine olabilir dilinizle kırmadan kötü şeyleri bile üstü kapalı nazik bir dille söylemeliyiz. Önceden böyle birkırgınlık varsa inanın üstünden yıllar bile geçmiş olsa unutmamıştır o zaman bile  pişman olun özür dileyin bunu yapmak küçüklük değil aksine büyüklüktür. Küçük büyükten, büyük küçükten özür dileyebilir. Küçükler büyüklerini örnek alır. Öğretmeden öğrenirler izlerler ve hafızaya alırlar. Gün gelir onlarda dilleriyle kimseyi kırmamaları gerektiğini öğrenirler. Öğrensinler de ne rezil olsunlar ne rezil etsinler. Tabiki kötülüğe karşı gül uzatmasın kimse ama savaşta açmasın dil bildiğini söyler, bilmediği ile rezil olur. Aklın ne bilirse dilinden o çıkar. Dilini Vezir etmek aklının elinde, akıl eğitilir dil konuşur. Rezilde etmez, rezilde olmaz. Akıl dili geliştirince Vezirliğin tahtına oturur. Dil konuşur beyin işleve getirir. Beyini etkileyen dildir o yüzden tatlı dil diye söylenir her zaman peki uyguluyor muyuz bu tatlı dili, hep fazlasının istemelerimiz bitmedi hiç değil mi? Aslında elimizdekilerle mutlu olabilirsiniz. Bakın çevrenize hiç arkadaşınız olmasa bile tek başına size düşman olanlara dilleriyle sizi rezil edenlere karşı çıkılan o merdivenler öyle zevkli olur ki. O kılıç kesiği gibi gelen laflara siz güler yüz ve başarı ile karşılık verin. Dili ağır olan insan konuşmasını bilmeyen cahil insandır. Sinirliyken bile dilinizi kontrol edebilirsiniz. Eğer bunu başarırsanız dayaklar, sokağa atmalar, göz yaşları azalır, diner. İnsanoğlu ne isterse onu yapabilir vücudun, aklın,  düşüncelerinizin farkına varın bü düşüncelerinizi dilinizle yönetebilirsiniz. Sonra yönetemediğiniz için en sevdiklerenizden olmayın. Güzel bir söz vardır; “İnsan kalbi bir sandıktır; dudaklar onun kilidi, dil ise anahtarıdır. İnsana o anahtarı iyi muhafaza etmek düşer.” anahtarı iyi muhafaza edelim.

Cennet içine kapanık tek dünyası kitaplar olan insanlara güvenmeyen saf temiz kalpli bir kızdı. Bir gün yine evinin işini bitirmiş kahvesini almış yine kitabıyla baş başa kalmak istemişti. Dışarıda güzel bahar havası ile oturmuş balkonun önüne yeni hikâyeler keşfediyor, yeni Dünyaları keşfe çıkıyordu. Tam yeni Dünyaları keşfederken o güzel saz sesini duydu. Sesin geldiği yöne doğru gitti odasının camının altından geliyordu o büyüleyici saz sesi bu adamın sesi de etkileyiciydi. Cennet camın önüne oturmuş bu adamı dinlemeye başlamıştı. Artık her gün geliyordu bu adam cennet bu adamdan etkilenmeye başlıyordu ama tek bir soru vardı aklında sese mi âşık olmuştu adama mı?
Her gün gelen adamın sesine çok alışmıştı onunla konuşmak istiyordu camdan olmadığını fark etti ve kendini sanata verecekti oda kısa bir araştırmadan sonra keman çalabileceğini düşündü. Hemen alışverişe çıkan Cennet kendisini etkileyecek bir keman buldu. İlk evde çalışmalara başladı. Tek başına olmuyordu ve Yine her akşam gelmeye devam eden adam acaba keman çalmasına da yardım edebilir miydi? Hem Cennetinde konuşmak için bir bahanesi olacaktı. Bu sırada bu sesi kadar etkileyici adamı daha yakından tanıyacaktı. Bir gün genç adam saz çalarken aşağı indi. Adam karşısında güzel bir kız görünce şaşırmıştı. Şarkısı bitince bir süre bakıştılar. Cennet “bu kadar güzel ve etkileyicini nasıl çalabiliyorsunuz?” diye sordu. Bir tebessüm ile cevap verdi genç adam. “Gönül teline vuruyorum. Hissediyorum sazımı çalarken sözlerin anlatmak istediğini, anlattıkları aşkı bende tellere vurarak hissettirmeye çalışıyorum.” Cennet bu cümlesinden çok etkilenmişti. “Çok güzel ve böyle çalabilmeyi bende çok isterim. Peki bir şey rica etsem. Bende yeni kemanı elime aldım. Yardım etmek istersen senin kadar güzel çalmayı çok isterim.” Bu teklif hoşuna gitmişti genç adamın. İlk randevu yerlerini belirlemişlerdi. Atatürk parkına gideceklerdi. Ve o güzel gün gelmişti heyecanı ile eline kemanını aldı. Genç adam da sazını aldı ve buluştular. Cennet adamı izlerken hem hoşlanıyor, hem de etkili şekilde öğreniyordu. İlk dersleri çok güzel geçmişti. Ders çıkışı beraber yemek yediler. Cennet tebessüm ederek “bu arada heyecandan ismi sormadım.” Genç adam o Cennetin içinde çiçekler açtılar gülümsemesiyle “Tunur benim ismim. Senin?” Cennet hafif kekeleyerek. “Ce cennet benim adım.” “hakkını veriyorsun isminin Güzel kız.” ve o gün ikinci buluşmayı aynı Atatürk parkı diye kararlaştırdılar. Ve evlere dağıldılar. Cennetin ayakları yere basmıyordu. Bu galiba aşktı evet Cennet bu adama âşık olmuştu. İkinci buluşmaya kadar cennet elinden bırakmadı kemanını bu adam kemana bile aşık etmişti Cenneti. İkinci buluşma saati yaklaşıyordu Cennet her buluşmada daha fazla özen göstermeye başlıyor. Kemanı ile uyumlu giyindi. Yeşillikte daha alımlı ve göze çarpıyordu Cennet. Tunur “Hoş geldin, ne içersin?” dedi. İki küçük vişne suyu aldılar. Başladılar derse Tunur “baya çalışmışa benziyorsun. Güzel çalıyorsun.” dedi. Tunur da etkileniyordu ondan. Gün geçtikçe buluşmaları artıyordu. Sohbetleri sıklaşıyordu. İkiside âşık olmuştu. Parkta keman ve saz çalıyorlardı. Cennet artık buluşmalara kendi elleriyle pastalar, börekler yapıyordu. Bu duyguyu ilk kez yaşıyordu ve çok mutluydu. İkisi de biri açılsın diye bekliyordu. Yine harika bir gün daha geçiriyorlardı. Tunur âşık olduğu sazını almış eline, artık daha iyi çalan Cennet’te kemanını almış eline beraber hem söyleyip hem çalıyorlardı. Güzel yemek yediler, gülüştüler, eğlendiler. Artık ikisine de zor geliyordu böyle arkadaş gibi uzak olmak ikisi de sevdiklerini, âşık olduklarını söylemek istiyordu. Akşam olmuş ayrılma vakti gelmişti. Cennet güzel heyecanı ile evinin yolunu tuttu ve bir karar aldı diğer buluştuklarında söyleyecekti sevdiğini ilk söylemiş son söylemiş artık önemi yoktu bilsin istiyordu. O gece düşünceli şekilde koydu başını yastığına ilk onu gördüğü andan bu güne kadar düşündü. İçinden şunlar geçiyordu. “Sen güldüğün zaman hain bir ağrı saplanırdı karnıma. Bedenimi kıvrandırır, vücudumu aniden kilitlerdi. Ne yapacağını şaşıran beynim, büyük bir telaşın esiri olurdu o sıralarda. Elim kolum bir anda fazla gelir, sarsakça hareketlerle kendimi rezil ederdim. Bunlardan birine şahit olduğun zaman ilk defa duymuştum gülüşünü. Kulaklarım, bir şiirin en güzel mısrasını işitir gibi gıdıklanmış, aptal bir gülüş dudaklarımı boyamıştı. Gülüşün, bedenimi kıvrandıran ağrıyı destekler, tarif edilmez bir biçimde daha beter olurdum. Hayır, bu karnımda kelebeklerin uçması falan değildi. Bu klişe bir tabirdi. Oysa sen klişelikten en uzak adamdın benim için. Dudakların kıpırdadığında, eş zamanlı olarak gözlerim kanatlarını çırpardı. Yüzünün her milimini kazığım kalbim, neden dudaklarına gelince bir anda yerinden oynuyordu sanki? Kaşlarını çattığında, bende çatıyordum benimkileri. Seni sinirlendiren her ne ise bir anda yok etmek istiyordum. Sonra düşüncenin saçmalığı doğrultusunda kendi kendime kahkaha atmadan edemiyordum. Gülüşünü her gördüğümde benimki ritmini bozuyor. Ya gözlerin? İçine gömdüğü mavi deniz, derinliklerine sürüklercesine çekiyordu beni. Korkmuyordum boğulmaktan. Varsın boğulacaksam eğer ruhum seninkine teslim olmaktan şikâyetçi olmazdı. Peki ya sen sevdiğim? Şikâyet eder miydin benden? Eh, cevabın bir önemi yok aslında. Nasıl olsa her daim burada olacaktı ruhum.” Aklından geçenleri söylemek için buluşma günü gelmişti. Bu sefer farklı özendi kendine sevdiğin âşık olduğunu söyleyecekti. Keman ile sazı da aldılar yanlarına ikisi de bizi buluşturan bu güzel iki enstrümanlar da şahit olsun istiyorlardı. Buluştular ilk güzel şarkılarla başladılar, gülüştüler ve ikisi aynı anda “sana bir şey söyleyeceğim diye söze girdiler. Gülüştüler.” Bayanlar önden diye başladı Cennet dün aklından geçen her şeyi kelimesi kelimesine söyledi. Tunur’un gözleri doldu. “duygularım seninkinden eksik değil ama gün geçtikçe artıyor. Hep benimle ol Keman çalan Cennetim.” Dedi. O gün onlar için o kadar güzel bir gündü ki bayram tadında gün geçti yine ellerinde onları hiç bırakmayan arkadaşları ile güzel şarkılar tüm gökyüzüne ulaştı. O gün kuşlar bile dans ediyordu. Onların mutlulukları tekrar baharı getirmişti.

•